| Locatie | Enschede |
| Deelnemers | [E], [J] en [H] |
| Dosis | 2 x 30 gr verse Cubensis, 1 x 1,7 gr droge Cubensis |
| Etenstijd | 20:05 (24 maart 1998) |
[E]'s verslag
De paddestoelen zijn gekocht bij de smartshop tegenover de Polaroid fabriek in Enschede (Oldenzaalsestraat nr 95). [H] had 1.7 gram gedroogd en [J] en ik elk 30 gram vers. Deze paddestoelen waren duidelijk verser (en het leek ook veel meer) dan wat ik de vorige keer bij Conscious Dreams in Amsterdam kreeg. Bij deze smartshop werden de paddestoelen WEL gekoeld bewaard.
Ik had sinds elf uur s'ochtends niets meer gegeten, zodat de paddestoelen een maximaal effect zouden hebben. Om even over acht zijn we in [H] z'n kamer begonnen met eten en om kwart over had ik alles naar binnen gewerkt. [H] en [J] zagen na een kwartier al kleuren en bewegingen in het tapijt, terwijl ik me nog broodnuchter voelde.
Om negen uur sloegen de paddestoelen toe.
Mijn lichaam voelde alsof het propvol energie zat; ik stond stijf van de spanning (alhoewel dit niet aan me te zien was, want ik lag als een dweil op het bed). Ik had gevoel alsof er elk moment iets kon gaan gebeuren of dat ik iets moest gaan doen, maar ik wist niet wat. Mijn armen tintelden, mijn hartslag schoot omhoog en ontspannen lukte me niet. Alleen in dit deel van de trip heb ik wat visuals gehad. De verwarming bolde naar binnen en buiten, de platte vloerbedekking leek wel hoogpolig te zijn, af en toe leek het meubulair een klein beetje om te buigen. Ook leek over wat ik zag een gekleurd doorzichtig raster te liggen, eerst bewegende, kromme rode lijnen en later rondjes in rood, groen en wit (dit zag ik buiten ook nog een paar keer).
Ik had een leuk Terry Pratchett boek meegenomen om te kijken hoe het was om te lezen tijdens een trip, maar ik moest me zo hard concentreren om de tekst te kunnen verwerken dat ik het boek weer snel heb weggelegd.
Ik had totaal geen besef van tijd meer; elke keer als ik op de klok keek verbaasde ik me erover dat er zo weinig tijd voorbij was gegaan. Na een tijdje op [H] z'n kamer te hebben gezeten begon ik me wat ongemakkelijk te voelen; de kamer zag eruit alsof ik er al jaren was en [H] en [J] leken al eeuwen op de bank te hebben gezeten.
Op dat moment ben ik naar de wc gegaan. [H] en [J] waarschuwden me nog dat ik niet moest schrikken als ik het daarvoor benodigde orgaan niet meer kon vinden :), maar daar had ik gelukkig geen last van. Op weg van de wc naar de keuken heb ik me met beide handen aan de muren vastgehouden, de muren leken een beetje mee te geven als ik er op duwde. Hetzelfde was met mijn gezicht gebeurd; het leek wel van was of rubber. Ik kon het met mijn hand vervormen waarna het weer langzaam terugvloeide in de gebruikelijk vorm.
Ik heb nog even rusteloos door de flat gelopen en toen ik terug kwam op [H] zijn kamer, waar ondertussen ook twee niet-trippers zaten, had ik het gevoel dat iedereen mij aan zat te kijken. [J] gaf me een pepermuntje, tot mijn verbazing proefde ik er niets van ! Pas na even wachten proefde ik, heel in verte, een pepermuntsmaak. Ik hield het binnen niet meer uit en stelde voor om naar buiten te gaan met heel veel moeite en lang zeuren is het me gelukt om [J] mee te krijgen. Het aantrekken van mijn jas ging moeilijk; de rits leek te vervormen toen ik 'm dicht probeerde te krijgen. Ik denk dat het toen een uur of tien was.
Buiten hebben we staan overleggen waar we heen wilde lopen. We kwamen er niet uit. Waar we het wel over eens waren is dat we geen niettrippers tegen wilde komen, want niettrippers stelden vervelende vragen, hadden geen idee hoe we ons voelden zaten ons maar aan te staren. [H] kwam ook eindelijk naar buiten, hij wist een bankje in het park, daar zijn we heen gelopen. Onderweg vond ik drie chocoladerepen in mijn jaszak (die had ik die middag gekocht om tijdens het trippen op te eten). Ik had nog steeds dat zenuwachtige gevoel en het breken en uit delen van de chocolade verliep niet zonder moeite. Van de chocolade proefde ik weer bijna niets.
Op weg naar het bankje heb ik een paar keer stil gestaan om om me heen te kijken; na elke stap was het alsof ik compleet ergens anders was. Na even op het bankje gezeten te hebben zijn we weer doorgelopen waarbij we angstvallig uit de buurt van het water bleven. Via een omweg zijn we naar het 'kunstwerk' (wie de campus kent weet wel wat ik bedoel) gegaan. Onderweg zijn we nog een campuswacht tegen gekomen, die gelukkig doorfietste. Hij zal wel gedacht hebben dat we zat waren. Zo zagen we er denk ik ook uit; [J] liep te waggelen en ik stond ook op elastische benen.
We hebben een tijdje op het kunstwerk gezeten en ik probeerde de lichtkrant te lezen, wat weer veel te inspannend bleek te zijn. Ik kon niet meer in de tijd vooruit denken; ik kon me met geen mogelijkheid voorstellen dat het ooit licht zou worden of dat ik weer naar college zou gaan. Van het kunstwerk zijn we naar mijn kamer gegaan. Ik vond het toen ook niet meer erg om mensen tegen te komen; het leek niemand iets te kunnen schelen dat wij trippend over straat liepen. Toen ik mijn hoofd achterover boog om naar de sterren te kijken was het alsof mijn nek van rubber was en ik mijn hoofd belachelijk ver achterover kon buigen.
Ergens tussen elf en half twaalf kwamen we aan bij mijn flat. We zijn zo rustig mogelijk naar boven gelopen (wat niet makkelijk was). Op dit moment was het hoogtepunt van de trip voorbij. Tot nu toe had ik me de hele tijd wat onbehaaglijk gevoeld, maar nu werd ik een stuk relaxter. Terwijl ik op mijn rug op het bed lag heb ik een tijd zitten nadenken en overleggen of het een goed idee was om op mijn buik te gaan liggen. Uiteindelijk heb ik het maar gedaan, toen bleek dat ik zo de tv niet kon zien en heb ik me maar weer omgedraaid.
Ik heb nog wat geluld over de netmessenger (tikken was in het begin ook niet echt makkelijk) en de rest van de avond heb ik lekker gezeten, kaas gegeten, tv gekeken en rond enen was ik weer normaal (of net zo normaal als voor de trip in elk geval).
Het was geen goede of slechte trip. Het was wel een heel vreemde trip, Ik heb me nog nooit gevoeld als toen ik aan het trippen was. Tijdens de trip bedacht ik me al dat het onmogelijk zou worden om op te schrijven hoe ik me voelde. Het is ook niet te beschrijven hoe krom en verdraaid mijn denken verliep. We hebben de hele trip tegen elkaar gepraat, over wat we zagen, wat we voelde en wat we dachten over de dingen die er gebeurden. Voor buitenstaanders moet het grote onzin geleken hebben, soms begrepen we zelf niet eens wat we zeiden. De volgende dag had ik een licht hoofdpijn en was de hele dag moe, dit komt eerder door slaapgebrek dan door de paddo's: ik heb maar vijf en een half uur geslapen terwijl ik die avond doodop was.
Ik heb me wel een paar belangrijke dingen bedacht voor eventuele volgende trips :
Ik had sinds elf uur s'ochtends niets meer gegeten, zodat de paddestoelen een maximaal effect zouden hebben. Om even over acht zijn we in [H] z'n kamer begonnen met eten en om kwart over had ik alles naar binnen gewerkt. [H] en [J] zagen na een kwartier al kleuren en bewegingen in het tapijt, terwijl ik me nog broodnuchter voelde.
Om negen uur sloegen de paddestoelen toe.
Mijn lichaam voelde alsof het propvol energie zat; ik stond stijf van de spanning (alhoewel dit niet aan me te zien was, want ik lag als een dweil op het bed). Ik had gevoel alsof er elk moment iets kon gaan gebeuren of dat ik iets moest gaan doen, maar ik wist niet wat. Mijn armen tintelden, mijn hartslag schoot omhoog en ontspannen lukte me niet. Alleen in dit deel van de trip heb ik wat visuals gehad. De verwarming bolde naar binnen en buiten, de platte vloerbedekking leek wel hoogpolig te zijn, af en toe leek het meubulair een klein beetje om te buigen. Ook leek over wat ik zag een gekleurd doorzichtig raster te liggen, eerst bewegende, kromme rode lijnen en later rondjes in rood, groen en wit (dit zag ik buiten ook nog een paar keer).
Ik had een leuk Terry Pratchett boek meegenomen om te kijken hoe het was om te lezen tijdens een trip, maar ik moest me zo hard concentreren om de tekst te kunnen verwerken dat ik het boek weer snel heb weggelegd.
Ik had totaal geen besef van tijd meer; elke keer als ik op de klok keek verbaasde ik me erover dat er zo weinig tijd voorbij was gegaan. Na een tijdje op [H] z'n kamer te hebben gezeten begon ik me wat ongemakkelijk te voelen; de kamer zag eruit alsof ik er al jaren was en [H] en [J] leken al eeuwen op de bank te hebben gezeten.
Op dat moment ben ik naar de wc gegaan. [H] en [J] waarschuwden me nog dat ik niet moest schrikken als ik het daarvoor benodigde orgaan niet meer kon vinden :), maar daar had ik gelukkig geen last van. Op weg van de wc naar de keuken heb ik me met beide handen aan de muren vastgehouden, de muren leken een beetje mee te geven als ik er op duwde. Hetzelfde was met mijn gezicht gebeurd; het leek wel van was of rubber. Ik kon het met mijn hand vervormen waarna het weer langzaam terugvloeide in de gebruikelijk vorm.
Ik heb nog even rusteloos door de flat gelopen en toen ik terug kwam op [H] zijn kamer, waar ondertussen ook twee niet-trippers zaten, had ik het gevoel dat iedereen mij aan zat te kijken. [J] gaf me een pepermuntje, tot mijn verbazing proefde ik er niets van ! Pas na even wachten proefde ik, heel in verte, een pepermuntsmaak. Ik hield het binnen niet meer uit en stelde voor om naar buiten te gaan met heel veel moeite en lang zeuren is het me gelukt om [J] mee te krijgen. Het aantrekken van mijn jas ging moeilijk; de rits leek te vervormen toen ik 'm dicht probeerde te krijgen. Ik denk dat het toen een uur of tien was.
Buiten hebben we staan overleggen waar we heen wilde lopen. We kwamen er niet uit. Waar we het wel over eens waren is dat we geen niettrippers tegen wilde komen, want niettrippers stelden vervelende vragen, hadden geen idee hoe we ons voelden zaten ons maar aan te staren. [H] kwam ook eindelijk naar buiten, hij wist een bankje in het park, daar zijn we heen gelopen. Onderweg vond ik drie chocoladerepen in mijn jaszak (die had ik die middag gekocht om tijdens het trippen op te eten). Ik had nog steeds dat zenuwachtige gevoel en het breken en uit delen van de chocolade verliep niet zonder moeite. Van de chocolade proefde ik weer bijna niets.
Op weg naar het bankje heb ik een paar keer stil gestaan om om me heen te kijken; na elke stap was het alsof ik compleet ergens anders was. Na even op het bankje gezeten te hebben zijn we weer doorgelopen waarbij we angstvallig uit de buurt van het water bleven. Via een omweg zijn we naar het 'kunstwerk' (wie de campus kent weet wel wat ik bedoel) gegaan. Onderweg zijn we nog een campuswacht tegen gekomen, die gelukkig doorfietste. Hij zal wel gedacht hebben dat we zat waren. Zo zagen we er denk ik ook uit; [J] liep te waggelen en ik stond ook op elastische benen.
We hebben een tijdje op het kunstwerk gezeten en ik probeerde de lichtkrant te lezen, wat weer veel te inspannend bleek te zijn. Ik kon niet meer in de tijd vooruit denken; ik kon me met geen mogelijkheid voorstellen dat het ooit licht zou worden of dat ik weer naar college zou gaan. Van het kunstwerk zijn we naar mijn kamer gegaan. Ik vond het toen ook niet meer erg om mensen tegen te komen; het leek niemand iets te kunnen schelen dat wij trippend over straat liepen. Toen ik mijn hoofd achterover boog om naar de sterren te kijken was het alsof mijn nek van rubber was en ik mijn hoofd belachelijk ver achterover kon buigen.
Ergens tussen elf en half twaalf kwamen we aan bij mijn flat. We zijn zo rustig mogelijk naar boven gelopen (wat niet makkelijk was). Op dit moment was het hoogtepunt van de trip voorbij. Tot nu toe had ik me de hele tijd wat onbehaaglijk gevoeld, maar nu werd ik een stuk relaxter. Terwijl ik op mijn rug op het bed lag heb ik een tijd zitten nadenken en overleggen of het een goed idee was om op mijn buik te gaan liggen. Uiteindelijk heb ik het maar gedaan, toen bleek dat ik zo de tv niet kon zien en heb ik me maar weer omgedraaid.
Ik heb nog wat geluld over de netmessenger (tikken was in het begin ook niet echt makkelijk) en de rest van de avond heb ik lekker gezeten, kaas gegeten, tv gekeken en rond enen was ik weer normaal (of net zo normaal als voor de trip in elk geval).
Het was geen goede of slechte trip. Het was wel een heel vreemde trip, Ik heb me nog nooit gevoeld als toen ik aan het trippen was. Tijdens de trip bedacht ik me al dat het onmogelijk zou worden om op te schrijven hoe ik me voelde. Het is ook niet te beschrijven hoe krom en verdraaid mijn denken verliep. We hebben de hele trip tegen elkaar gepraat, over wat we zagen, wat we voelde en wat we dachten over de dingen die er gebeurden. Voor buitenstaanders moet het grote onzin geleken hebben, soms begrepen we zelf niet eens wat we zeiden. De volgende dag had ik een licht hoofdpijn en was de hele dag moe, dit komt eerder door slaapgebrek dan door de paddo's: ik heb maar vijf en een half uur geslapen terwijl ik die avond doodop was.
Ik heb me wel een paar belangrijke dingen bedacht voor eventuele volgende trips :
- Neem de eerste keer geen 30 gr vers; als ik al niet eerder kleinere hoeveelheden had gebruikt en een beetje wist wat er kon gebeuren, weet ik niet of ik de trip wel zo goed zou zijn doorgekomen.
- Zorg ervoor dat je wat lekkers te eten bij je hebt.
- Huisgenoten waarschuwen dat je gaat trippen, maak ze duidelijk dat ze je niet lastig moeten vallen en dat als je tijden de trip mocht wil praten je wel naar hun toekomt ( of misschien kan jook net zo goed niets zeggen: wat niet weet wat niet deert tenslotte).
- Zorg ervoor dat je naar buiten kunt en dat je niet veel mensen tegen kunt komen.
- Ga niet in je eentje trippen, als er iemand bij is die ongeveer in dezelfde bui als jou is, is het veel fijner. Mocht je alleen willen zijn dan kun je je altijd nog afzonde ren.
[J]'s verslag
Bijna een jaar na mijn eerste paddo trip, die overigens zeer geslaagd was, had ik weer eens zin in zo`n buitengewone ervaring. Aangezien de trip vorige keer behoorlijk heftige was, wilde ik het nu iets rustiger aan doen. [E], een vriend van mij die ook mee deed, had laatst een portie van 30 gram verse paddo`s genomen. Dat gaf volgens hem wel een leuk effect, maar niet echt zo zwaar dat je helemaal begin te flippen. We besloten om dit keer het zelfde portie te nemen (mexicaanse paddo`s). [H], een andere vriend die mee deed, nam een half portie. Dat was misschien wel verstandig van hem, want het portie van 30 gram bleek niet dezelfde te zijn als [E] vorige keer had.
Toen ik 5 minuten na inname de muren al zag bewegen vermoede ik al dat het nog wel eens een zwaardere trip kon worden dan de vorige keer. Mijn vermoedens bleken te kloppen. Bij [E] en [H] duurden het iets langer voordat het begon te werken. [H], die nog niets merkte, vroeg aan mij of ik er al iets van merkte. Toen hij me aankeek bleek dat een overbodige vraag te zijn. Het zweet stond op mijn voorhoofd, ik rilde over mijn hele lichaam en keek met een dikke smile en grote ogen naar de tv. Nog 5 a 10 minuten later begonnen de gezichten op tv van gedaante te veranderen. Alles wat iets groter of kleiner was dan de maatstaaf werd extra geaccentueerd. Dit waren de bekende symptomen die ik bij mijn vorige trip ook heb ervaren. Nu begonnen [H] en [E] het ook te merken. We hebben naar een programma van Robert ten Brink gekeken waarbij het geluid sterk vervormd tot ons over kwam. Ik had zelf constant het idee dat de dingen die Robert ten Brink zei niet klopten, dat hij zich versprak of dat hij aldoor grapjes zat te maken. Dit bleek niet zo te zijn want het programma ging gewoon door zonder dat er iemand op reageerde. Daarna hebben we nog naar een mode show of een miss verkiezing gekeken. Toen waren we al te ver heen om het verschil op te merken. De meeste van deze, waarschijnlijk mooie vrouwen, zagen er in onze ogen lelijk uit. Wat het meeste aan ze opviel was dat ze bijzonder slank waren, maar bij de heupen wel een meter breed. Tijdens de miss verkiezing/modeshow werd de boel verlicht met rood en blauw licht. Dit licht liet onze hele kamer van kleur veranderen en gaf samen met de lichtstralen van een lamp die in de kamer stond een heel leuk effect. Toen ik was uitgekeken op de tv ging ik een beetje om me heen kijken. Een toeschouwer ([L]) vroeg mij hoe zijn gezicht eruit zag. Die leek eerst heel normaal, maar toen ik wat langer keek en toen [L] begon te lachen trok opeens zijn onderkaak helemaal naar achteren. Ik kon mijn lachen niet meer houden. Toen kwam het idee om buiten een stukje te gaan lopen. Ik vond het eerst geen goed idee, ik dacht dat ik nog niet toe was aan een confrontatie met de buitenwereld. Misschien als de trip wat aan het afnemen was. Maar toen er even later nog een toeschouwer aan kwam ([N]) had ik ook geen zin om in die kamer te blijven. Van nuchtere mensen die niet aan het trippen waren ging ik me heel beroerd voelen. We zijn toen dus toch maar naar buiten gegaan.
[E] en ik moesten nog steeds ons best doen om het akelige gevoel dat je van paddo`s kan krijgen van ons af te zetten. [H] had daar blijkbaar geen moeite mee, die praatte enthousiast aan een stuk door, waardoor ik mij af en toe nog beroerder ging voelen. Toen we een tijdje aan het lopen waren ging ik mij langzaam aan steeds beter voelen. Ik had er zomaar sterk de behoefte aan om als een dronken lap over de straat te waggelen (als ik wilde kon ik best recht lopen). [E] die had chocola mee genomen, dat was best wel lekker, want we hadden vanaf 3 uur `s middags al niet meer gegeten. Het was zelfs zo lekker dat ik er een onwijse lachkick van kreeg. Het lachen hield maar niet op, ik slenterde over het gras, keek een beetje om me heen en lachte aan een stuk door. Toen zag ik [E] op een bankje zitten, die voelde zich blijkbaar niet zo goed. Toen ik naar hem toe kwam zei hij iets vaags over dat je niet te gek moest doen en dat je je moest afvragen hoe alles eruit zou zien als je op diezelfde plek terug zou komen als je gewoon nuchter was. Wat hij precies bedoelde begreep ik niet, maar het maakte me wel bang, waardoor ik me weer een beetje beroerd ging voelen. We zijn af en toe ook nog mensen tegengekomen buiten, dit bleek helemaal niet zo eng te zijn als dat we eerst dachten. Het moet ze wel zijn opgevallen dat we ze de hele tijd aanstaarden, maar ze zeiden er niets van.
Na een tocht van volgens mij zo`n anderhalf uur (je raakt je tijdsbesef een beetje kwijt) zijn we naar [E] zijn kamer gegaan (eerder op de avond zaten we op [H] zijn kamer). Er waren gelukkig geen flatgenoten die hem aanspraken, want door de paddo`s was ons IQ zo erg gedaald dat we ze waarschijnlijk niet meer te woord hadden kunnen staan. Op [E] zijn kamer heb ik nog wat met 3d kaartjes zitten spelen en bij [H] zitten zeuren of ik ook niet eens even door de 3d bril mocht kijken. Aangezien we totaal geen besef meer hadden van de tijd vond hij dat ik nog wel even kon wachten; 'tijd is toch maar relatief'. Toen ik de 3d bril kreeg vond ik het veel te vermoeiend om door heen te kijken. Ik kon eigenlijk helemaal niets meer. Ik was zowel mentaal als fysiek totaal uitgeput. Het laatste uurtje heb ik alleen een beetje voor me uit zitten staren naar de tv. De gezichten vervormden niet meer. De trip was afgelopen.
De volgende dag had ik geen last van bijwerkingen. Mijn ontdekkingstocht door de buitenwereld maakte deze trip bijzonderder dan de vorige (toen heb ik alleen tv zitten kijken). Het was wel vervelend dat ik tijdens bijna de de hele trip een beetje een akelig gespannen gevoel had. Dit neemt niet weg dat het een zeer geslaagde trip was. Een hele ervaring rijker.
[J]
Toen ik 5 minuten na inname de muren al zag bewegen vermoede ik al dat het nog wel eens een zwaardere trip kon worden dan de vorige keer. Mijn vermoedens bleken te kloppen. Bij [E] en [H] duurden het iets langer voordat het begon te werken. [H], die nog niets merkte, vroeg aan mij of ik er al iets van merkte. Toen hij me aankeek bleek dat een overbodige vraag te zijn. Het zweet stond op mijn voorhoofd, ik rilde over mijn hele lichaam en keek met een dikke smile en grote ogen naar de tv. Nog 5 a 10 minuten later begonnen de gezichten op tv van gedaante te veranderen. Alles wat iets groter of kleiner was dan de maatstaaf werd extra geaccentueerd. Dit waren de bekende symptomen die ik bij mijn vorige trip ook heb ervaren. Nu begonnen [H] en [E] het ook te merken. We hebben naar een programma van Robert ten Brink gekeken waarbij het geluid sterk vervormd tot ons over kwam. Ik had zelf constant het idee dat de dingen die Robert ten Brink zei niet klopten, dat hij zich versprak of dat hij aldoor grapjes zat te maken. Dit bleek niet zo te zijn want het programma ging gewoon door zonder dat er iemand op reageerde. Daarna hebben we nog naar een mode show of een miss verkiezing gekeken. Toen waren we al te ver heen om het verschil op te merken. De meeste van deze, waarschijnlijk mooie vrouwen, zagen er in onze ogen lelijk uit. Wat het meeste aan ze opviel was dat ze bijzonder slank waren, maar bij de heupen wel een meter breed. Tijdens de miss verkiezing/modeshow werd de boel verlicht met rood en blauw licht. Dit licht liet onze hele kamer van kleur veranderen en gaf samen met de lichtstralen van een lamp die in de kamer stond een heel leuk effect. Toen ik was uitgekeken op de tv ging ik een beetje om me heen kijken. Een toeschouwer ([L]) vroeg mij hoe zijn gezicht eruit zag. Die leek eerst heel normaal, maar toen ik wat langer keek en toen [L] begon te lachen trok opeens zijn onderkaak helemaal naar achteren. Ik kon mijn lachen niet meer houden. Toen kwam het idee om buiten een stukje te gaan lopen. Ik vond het eerst geen goed idee, ik dacht dat ik nog niet toe was aan een confrontatie met de buitenwereld. Misschien als de trip wat aan het afnemen was. Maar toen er even later nog een toeschouwer aan kwam ([N]) had ik ook geen zin om in die kamer te blijven. Van nuchtere mensen die niet aan het trippen waren ging ik me heel beroerd voelen. We zijn toen dus toch maar naar buiten gegaan.
[E] en ik moesten nog steeds ons best doen om het akelige gevoel dat je van paddo`s kan krijgen van ons af te zetten. [H] had daar blijkbaar geen moeite mee, die praatte enthousiast aan een stuk door, waardoor ik mij af en toe nog beroerder ging voelen. Toen we een tijdje aan het lopen waren ging ik mij langzaam aan steeds beter voelen. Ik had er zomaar sterk de behoefte aan om als een dronken lap over de straat te waggelen (als ik wilde kon ik best recht lopen). [E] die had chocola mee genomen, dat was best wel lekker, want we hadden vanaf 3 uur `s middags al niet meer gegeten. Het was zelfs zo lekker dat ik er een onwijse lachkick van kreeg. Het lachen hield maar niet op, ik slenterde over het gras, keek een beetje om me heen en lachte aan een stuk door. Toen zag ik [E] op een bankje zitten, die voelde zich blijkbaar niet zo goed. Toen ik naar hem toe kwam zei hij iets vaags over dat je niet te gek moest doen en dat je je moest afvragen hoe alles eruit zou zien als je op diezelfde plek terug zou komen als je gewoon nuchter was. Wat hij precies bedoelde begreep ik niet, maar het maakte me wel bang, waardoor ik me weer een beetje beroerd ging voelen. We zijn af en toe ook nog mensen tegengekomen buiten, dit bleek helemaal niet zo eng te zijn als dat we eerst dachten. Het moet ze wel zijn opgevallen dat we ze de hele tijd aanstaarden, maar ze zeiden er niets van.
Na een tocht van volgens mij zo`n anderhalf uur (je raakt je tijdsbesef een beetje kwijt) zijn we naar [E] zijn kamer gegaan (eerder op de avond zaten we op [H] zijn kamer). Er waren gelukkig geen flatgenoten die hem aanspraken, want door de paddo`s was ons IQ zo erg gedaald dat we ze waarschijnlijk niet meer te woord hadden kunnen staan. Op [E] zijn kamer heb ik nog wat met 3d kaartjes zitten spelen en bij [H] zitten zeuren of ik ook niet eens even door de 3d bril mocht kijken. Aangezien we totaal geen besef meer hadden van de tijd vond hij dat ik nog wel even kon wachten; 'tijd is toch maar relatief'. Toen ik de 3d bril kreeg vond ik het veel te vermoeiend om door heen te kijken. Ik kon eigenlijk helemaal niets meer. Ik was zowel mentaal als fysiek totaal uitgeput. Het laatste uurtje heb ik alleen een beetje voor me uit zitten staren naar de tv. De gezichten vervormden niet meer. De trip was afgelopen.
De volgende dag had ik geen last van bijwerkingen. Mijn ontdekkingstocht door de buitenwereld maakte deze trip bijzonderder dan de vorige (toen heb ik alleen tv zitten kijken). Het was wel vervelend dat ik tijdens bijna de de hele trip een beetje een akelig gespannen gevoel had. Dit neemt niet weg dat het een zeer geslaagde trip was. Een hele ervaring rijker.
[J]
Advertentieën
(buiten verantwoordelijkheid van de Redactie).
